വി.ആര്‍.സന്തോഷിന്റെ കവിത ഗ്രാംഷിയുടെ ഉറക്കം

ഉണരുമ്പോള്‍ ആന്റോണിയോ ഗ്രാംഷിക്കടുത്ത്

അംബേദ്കര്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു

കൊത്തുവേലകളുടെ വിചാരങ്ങളില്ലാതെ

ഇഞ്ചുകളുടെ അകലത്തില്‍

-മനുഷ്യര്‍ ശൂന്യതയുടെ ഏകകമാണോ?

അന്യായം ചെയ്യുന്ന ചിന്ത

അധികാരം സ്ഥാപിക്കാറുണ്ടോ?

=മനുഷ്യര്‍ ആശയങ്ങളെ വളവുകളിലേക്കു വളക്കുന്നു

നിവര്‍ത്താനാവാത്തവിധം

എന്നിട്ട് ഗോപുരങ്ങള്‍ക്കടുത്ത്

ഹിംസാലയങ്ങള്‍ ഒരുക്കുന്നു

-എന്റെ അനുഭവം

നനഞ്ഞ ചാക്കില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍

തണുപ്പ് നെറുകയില്‍

ജാതിയായി തൊടുന്നതാണ്

ഹിമവണ്ടി വലിക്കാന്‍ ആളില്ലാതെ

അതില്‍ കിടന്നു മരവിക്കുന്നതാണ്

മരവിപ്പിന്റെ ഭാഷയാണ് ഞാന്‍

=ചായയിലെ കുമിളകളെ തൊട്ടുനോക്കൂ

അവ ചായയില്‍ ലയിക്കുന്നു

കുമിളകളായിരുന്നെങ്കില്‍

അവയുടെ രുചി അറിയാമായിരുന്നു

രുചി അനുഭവത്തെ മായ്‌ചുകളയുമ്പോള്‍

അനുഭവം എനിക്ക് ഇരുട്ടറയായിത്തീരുന്നു

അധികാരം എനിക്കുമേലാകുമ്പോള്‍

അധികാരത്തെ മാറ്റുന്നു

അതാണ് ഞാന്‍ കാണുന്ന മാറ്റം

-അധികാരമില്ലാത്തവര്‍ കുതിര്‍ന്ന്

ഒരു ദിവസം മണ്ണില്‍നിന്നുയരുമോ?

ജാതിയുടെ വല അദൃശ്യതയില്‍

ദൃശ്യമാകുമ്പോള്‍ രുചിയും അനുഭവവും ഒന്നാകുകയല്ലേ?

ഒഴിഞ്ഞ കപ്പ് 108 വാര അകലെയല്ലേ ഇപ്പോഴും?

ദ്വന്ദ്വങ്ങളുടെ ആകുലത

അതൊരിക്കലും വിഭജനങ്ങളെ മറികടക്കുന്നില്ല

അതെപ്പോഴും ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും

ആനയും പാപ്പാനും പോലെ

=പാപ്പാന്‍ ഞാനുള്‍പ്പെടെ അല്ലേ?

ആന സഞ്ചരിക്കുന്നതു പാപ്പാനു വേണ്ടിയാണോ

രണ്ടിനും ഇടയില്‍ സുദീര്‍ഘമായ വ്യവസ്ഥാദൂരമില്ലേ

ആനപ്പുറത്ത് പാപ്പാന്‍ ഇരിക്കുന്നതല്ലേയുള്ളൂ

ആന അംശദേശങ്ങളില്‍ രാജാവല്ലേ

പാപ്പാനോ?

-മനുഷ്യര്‍ കാര്യകാരണങ്ങള്‍ അയുക്തികമായുപയോഗിക്കുന്നു

ചിലരെ അകറ്റി നിര്‍ത്താന്‍

ചിലര്‍ ചിലരല്ല

അവര്‍ എല്ലാവര്‍ക്കുമൊപ്പമാണെങ്കിലും

പറയുമ്പോള്‍ ഒപ്പമായിരിക്കും

പ്രവൃത്തിയില്‍ അതായിരിക്കില്ല

അനേകങ്ങളില്‍ ഒപ്പം യാന്ത്രികമായിരിക്കും

നൂല്‍ചുറ്റുള്ള അതിന്റെ ഘടന

ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കു കഴിയും?

=താങ്കളുടെ ചോദ്യം

ചോദ്യമായി മാത്രം കാണുന്നില്ല

യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണത്

അത് താങ്കള്‍ക്കൊപ്പമുണ്ട്

പക്ഷേ, എന്നെ വരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്

അയഥാര്‍ത്ഥമായ ഒരു സമൂഹമാണ്

-ആള്‍ക്കൂട്ടമല്ലേ അത്?

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തെ തടയാന്‍ ഒരു ധാന്യത്തരിമതി

പാത്രത്തിലതു വെന്തു പൊങ്ങിയാല്‍ വിശപ്പകറ്റാമല്ലോ

വിശപ്പകന്നാല്‍ വിധി തന്നെ അകലില്ലേ?

=ഇതില്‍പ്പരം തോന്നലിന് എന്തൊക്കെ പറയാം

ഒരു കാര്യം ശരിയാണ്

വിശപ്പ്

അത് ഒരിക്കലും അകലില്ല

അത് മനുഷ്യനൊപ്പം വികസിക്കുന്നു

-ഞാനെനിക്കു ചുറ്റും നോക്കുന്നത്

വിശപ്പുള്ളപ്പോളാണ്

എനിക്കു ചുറ്റുമുള്ളവരും

അതു ചെയ്യുന്നു

ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം നോക്കി

വിശപ്പിനെ നിര്‍മ്മിക്കുന്നു

വിശന്നുകൊണ്ടുള്ള ആ നിര്‍മ്മാണത്തില്‍

താങ്കള്‍ ദ്വന്ദ്വങ്ങള്‍ കാണുന്നു

=അല്ല

ഞാന്‍ താങ്കളെയാണു കാണുന്നത്

താങ്കളുടെ നിശ്ശബ്ദത

തുല്യതയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള നിലപാട്

തിളച്ചുമറിയുന്ന രോഷം

എല്ലായിടത്തേക്കും നോക്കി ഞെട്ടുന്നത്

അപ്പോള്‍

ആന്റോണിയോ ഗ്രാംഷിയെ നോക്കി

അംബേദ്കര്‍ പറഞ്ഞു:

കലപ്പയും കോരികയുമായി

പോകുന്നവരില്‍ ഒരാളാണു ഞാന്‍

ഗ്രാംഷി വായിക്കാനായി തുറന്ന

ഹെഗ്‌ലിന്റെ പുസ്തകം അടച്ചുവെച്ച്

അംബേദ്കറെ കണ്ണീരിന്റെ ഗൗച്ചകൊണ്ടു

കോപ്പി ചെയ്ത്

ഉറക്കത്തിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചുപോയി

എന്താണുണര്‍വ്വെന്നറിയാന്‍

*ആന്റോണിയോ ഗ്രാംഷി - അംബേദ്കര്‍ ഒരു സാങ്കല്പിക സംവാദം